Portomarin – Palas de Rei 27 april 2025

Wat een bijzondere avond hebben wij gisteren meegemaakt. Onze slaapkamer telde in totaal zevenslapers. Drie Engels sprekende vrouwen van een jaar of 25. Een man uit Portugal die mij vertelde met de fiets vanuit Frankrijk naar Santiago te gaan waar hij morgen hoopt aan te komen. En dan Yenthe en ik. Kort na aankomst had ik de zevende slaper, Yenthe en ik noemen hem Mateo, gezien. Een wat slonzig mannetje van een jaar of 60. Hij zei geen boe of bah en keek in het luchtledige. Hij was weer even snel vertrokken als binnengekomen. Na het inchecken zijn Yenthe en ik naar een restaurant gegaan en hebben daar lekker op het terras wat gedronken en later binnen wat gegeten. Rond 19.00 uur waren we terug in de albergue. Om 20.30 uur lagen we plat. Kort hierna kwamen de dames binnen en gingen slapen. Ik viel in slaap en rond 21.00 uur werd ik wakker door de binnenkomst van de Portugees. Bijna in slaap kwam Mateo binnen. Heel zachtjes, dus ik dacht nog fijn. Nu is het klaar. Nou vergeet het maar. Mateo lag op bed en begon uitgebreid tegen zichzelf te praten. En ja, toen bleek het een Spaanstalige te zijn. Wat met murmelen begon, ontaardde in een heuse hoog oplopende discussie met zichzelf. Zo slapen? Onmogelijk. Maar ja, hoe ga ik zo’n man met mijn kennis van de Spaanse taal rustig krijgen? Gelukkig stond onze Portugees op en sprak Mateo in z’n moerstaal aan. En verrek, even het leek te gaan werken….. 30 seconden en het ritueel begon opnieuw. Steeds luider werden de discussies en langzaam werd de slaapruimte ook nog vervuild met zijn naar alcohol stinkende adem. Met de Portugees had ik op de gang een kort overleg. Hij vertelde mij dat de receptioniste hem bij het inchecken al had voorbereid op Mateo. Hij was bij hen bekend, een local die daar vaker sliep, beetje vreemd maar niet agressief zo lang je hem maar met rust liet. Ik had me al verbaasd over zijn rugzak. Zo te zien nagenoeg leeg maar er staken wel 2 wandelstokken uit. Was de rugzak misschien een soort camouflage? We besloten dat hij de hospitalera op het noodnummer zou gaan bellen. In de tussentijd heb ik de gordijnen en de ramen van de slaapkamer geopend. Ik stond daarbij vlak bij het bed van Mateo en het rook niet echt lekker allemaal. Na een minuut of 10 was de hospitalera in de slaapkamer. Ze sprak met Mateo, pakte z’n hand alsof zij hem dus echt kende, maar hij werd er niet echt vrolijker door. Ze vertelde ons dat zij de man een andere kamer zou geven en hielp hem min of meer met opstaan. Dat je hem eigenlijk met rust moest laten, werd wel duidelijk. Met een zeer agressieve kop ging hij tegenover mij staan; ik dacht dat hij me zou aanvliegen. Klinkt stoer maar dat zou hem zeker slecht bekomen zijn! Ook de Portugees kreeg nog z’n portie van onze vriend. Uiteindelijk werd de man verplaatst naar een andere kamer. We hadden er geen van allen een goed gevoel bij. Wat als hij toch onze kamer weer zou opkomen terwijl wij zouden slapen of hem zouden tegenkomen in de toiletruimte? De Portugees zei de hospitalera dat hij onder deze omstandigheden hier niet durfde te slapen. Ik wees naar Yenthe en zei dat zij 14 jaar was en dat ik het ook alleen daarom al onverantwoord vond om dit zo te laten voortduren. Kort hierop werden we allemaal ‘geëvacueerd’ naar een nabij gelegen albergue. Heerlijk naast een bar met terras, volop mensen aan de zuip en een voetbalwedstrijd op de TV. Grote deuren, grote ramen, meer geluid binnen dan buiten. En dan nog een slaapzaal met 11 stapelbedden met meerdere individuele zagerijen. Yenthe en ik hebben dus niet echt goed geslapen. Wat een waardeloze nacht! Vanmorgen was Yenthe wat later op en om 08.00 uur hebben we ontbeten. Onze wandeling begon vandaag om 08.30 uur in een behoorlijke mist. Lekker fris. Na een heftige daling uit het dorp volgde al snel een 1,5 km lange klimtocht. Behoorlijk heftig, maar het was leuk te zien met hoeveel souplesse Yenthe wandelde. Onderweg hebben we nog gesproken met een Portugese famile, vader, moeder, oma, oom en kind. We moesten vooral met hun op de foto want ze verzamelden alle nationaliteiten. Ook de leraar lichamelijke opvoeding, die een paar dagen geleden zo bang was voor de honden, zagen we weer. Hij had duidelijk zijn geluk gevonden en stond daar zo te zien ook helemaal open voor. Een Engelstalige vrouw was aan zijn zijde. Leuk voor hem, want zijn zevenjarige relatie was een half jaar geleden ‘geklapt’. De hele route van 26,8 km was eigenlijk best zwaar. In 2019 hebben Janet en ik deze route ook gelopen en in mijn herinnering was dit veel vlakker. Nou, dat was ie niet kan ik je zeggen. Achteraf des te meer respect voor Janet dat zij dit deel van de Camino toen toch heeft volbracht! Wat zeker nog het noemen waard is, is dat wij een man en vrouw voorbij liepen, die in de Spaanse taal hardop aan het bidden waren. Het geloofsaspect speelt dus in de Camino nog steeds een rol. Het Camino-gevoel heeft mij ook nu weer gevangen. Compleet in de bubbel van het wandelen, geen krant, geen Bluesky, geen teletekst, geen VvE in oprichting, helaas wel AJAX! Wat een sukkels! We kwamen vanmiddag om 16.00 uur aan in Palas de Rei. Op de Camino was het gisteren en ook vandaag behoorlijk druk. Veel mensen starten in Sarria om hun pelgrimsoorkonde te kunnen ‘scoren’. Je moet dan aantonen dat je 100 km voor Santiago bent gestart te wandelen. Vanaf Sarria naar Santiago is dat iets meer, dus veel mensen starten daar. Gevolg is wel dat wij pas na veel moeite een bed konden vinden; veel was ‘uitverkocht’. Uiteindelijk is dat gelukt in een soort hostel. Na de gebeurtenissen van gisteravond vond ik het absoluut noodzakelijk dat Yenthe vannacht een goede nachtrust heeft.
De score met Yahtzee na vanavond is Yenthe 5 Frits 7. Yenthe en ik hebben inmiddels ook een nieuwe ranking. Yenthe leidt met grote voorsprong. 16-3. Score wordt gevormd hoe vaak je jezelf bijna over een steen of je wandelstokken laat struikelen. De spanning lijkt er al vanaf maar je weet nooit wat de dag van morgen gaat brengen. Welterusten!