Sarria – Portomarin 26 april 2025

Een rustige nacht met af en toe een snurkende Engelse. Yenthe snurkte gelukkig niet. Ik was veel wakker en tegen het einde van de nacht viel ik in slaap. Totdat ik in de verte, vanaf het bovenste bed, een stemmetje hoorde: ‘Opa ben je wakker, opa ben je wakker?’ Geen idee hoe vaak ze het al had gefluisterd maar uiteindelijk was ik wakker!! Het was voor half zeven. Om 07.30 uur aten we in het restaurant met een ontbijtje en om 08.00 uur de start van de wandeling naar Portomarin. Yenthe heeft op allebei de kleine tenen een blaar. Gisteravond heeft ze daarop Fixomull Stretch geplakt. Dat spul is echt geweldig goed. En later vandaag bleek ook dat het Yenthe helpt. De start van de wandeling was moeizaam. We hadden allebei behoorlijk last van stijve beenspieren. In de loop van de ochtend werd het beter. Yenthe had gisteren ook last van haar lies maar door wat kleinere stappen te maken bij beklimmingen, werd ook dat beter. Na 6 km dronken we in een bar op het platteland een zumo naranja en een cola. Het weer was wat wisselend. Zon, wolken maar soms ook een smerig koude wind. Jas aan, jas uit maar gelukkig wel droog. Net zoals gisteren was het weer een prachtig landschap en bijzonder veel ‘herrie’ van zingende vogels. Het was al niet rustig en dan nog Yenthe die vrolijk en gezellig meedeed. Het klimmen en dalen was ook vandaag niet mis en ook weer behoorlijk veel modder. Gisteren probeerde Yenthe dat nog te ontwijken maar vandaag plonsde ze er gewoon doorheen. De lunch was in een restaurant waar Janet en ik zes jaar geleden ook hebben gegeten en in de naast gelegen albergue hebben overnacht. Yenthe at calamares en ik tortilla. Heerlijk! Na circa 16 km was het punt bereikt waar vandaag we nog 100 km naar Santiago moeten lopen. Aan een perigrina vroeg ik of zij een foto van Yenthe en mij wilde maken. Dit gebeurde en vervolgens was ik aan de beurt om van haar en haar man een foto te maken. Vervolgens stonden er nog vier paar in de rij. Met hun telefoons heb ik hen daar ook vereeuwigd. Kort hierna werden we aangesproken door een Duitse vrouw. Zij vroeg of ik wist waarvoor de huisjes op pilaartjes/muurtjes werden gebruikt. Je ziet in het landschap veel van deze huisjes staan. Toevallig weet ik dat dit ‘horreos’ zijn, zie foto.  Vroeger werd daarin graan bewaard en om te voorkomen dat ratten het zouden opvreten, stonden ze hoog. Maar ja om dit in het Duits te zeggen was wat lastig. Google translate bracht uitkomst. Yenthe was inmiddels tot de conclusie gekomen dat ik Janet wel erg miste. Een paar keer wilde ik iets tegen Yenthe zeggen maar zei ‘he Janet’. Uiteindelijk is me dit zes keer gebeurd. Of het trouwens iets betekent, de naam Yenthe en Janet, zoek de verschillen ….. Vlak voor Portomarin staken we over een behoorlijk lange brug de rivier de Mino over. Voor voetgangers is een smalle strook gereserveerd, met een vangrail afgescheiden van de rijbaan. De strook voor voetgangers is zo smal dat passeren niet mogelijk is. Gelukkig was er één vrouw, ik schat een zestiger, die het tempo te laag vond en voorkeur had voor de rijbaan. Je verwacht het niet, maar aan het einde van de brug gekomen, bleek het weer zo’n stomme Hollandse te zijn! Ik had mijn commentaar voor in de mond, maar er is een minderjarige bij! Rond 15.00 uur kwamen we aan bij albergue ‘pasino a pasino’.  We hadden 24,5 km geslenterd en kwamen min of meer fris en fruitig aan. In de albergue hebben we een kamer met vier stapelbedden die na onze komst allemaal bezet zijn. We hebben onze slaapgenoten nog niet allemaal ontmoet. Tussenstand Yahtzee: Yenthe 4 – Frits 5. We gaan vroeg slapen, ons lijf is wat moe!