Triacastela – Sarria 25 april 2025

Gisteravond rond 21.00 naar bed. Beneden in het hostel  nog volop leven. Zingen, praten, lachen, een gezellige boel. Super gehorig en lastig om in slaap te komen. Tegen 22.00 uur kwam een man vrolijk de trap op lopen die niet veel meer kon zingen dan ‘Let it be, let it be’ x 50. Rond 22.30 uur was het stil. Ik had de ramen van mijn kamer openstaan en hoorde het water van een verderop riviertje continu stromen. Wel rustgevend maar toch ook een naar neven-effect. Vanmorgen om 06.00 uur op en alles ingepakt. Om 07.15 uur kwam Yenthe fris en fruitig uit haar kamer. Ontbijt gegeten in het restaurant naast het hostel. Ondermeer tostade con tomate, aceite en een heerlijke cortado. Om 08.00 uur zijn we gestart met onze 1e wandeling richting Sarria. Volgens de geleerden een afstand van 18 km. Het was behoorlijk bewolkt, weinig wind, circa 18 gr en droog. In het begin was het allemaal nog vlak maar de paden werden steiler, rotsiger en modderiger. Yenthe probeerde haar schoenen schoon te houden maar uiteindelijk hield ook zij dit niet vol. Ik paste mijn tempo zodanig aan dat ik niet echt buiten adem boven kwam. Gevolg was dat Yenthe haar eigen looptempo aan mij aanpaste. Ze zei dat ze dat geen probleem vond. Zij paste zich wel aan het ‘oudje’ aan. Op de vlakke delen bleken wij ongeveer hetzelfde tempo te hebben. Na circa 11 km waren we in Samos. In de plaatselijke bar bestelde ik een stuk cake en een cortado. Yenthe wilde niets. Ik kreeg een enorm stuk cake en een cortado. Voordat ik het in de gaten had, was zeker 3/4 deel van de cake al bij Yenthe ingetreden. De cortado was ook al niet echt lekker, dus ik kwam er een beetje bekaaid vanaf. Hierna al kletsend en kwebbelend verder gelopen over de ‘paden en lanen’. Op een gegeven moment liepen we langs een wei met schapen en drie schaapshonden. Al blaffend werden we door een van de honden al lopende langs de weide begeleid. Op de weg lag een van de drie honden en het geblaf werd niet minder. Een man haalde ons in en hoorde dat Yenthe en ik Nederlands spraken. Hij zei blij te zijn dat hij niet alleen langs de honden hoefde. Hij bleek leraar lichamelijke opvoeding te zijn en een nieuwe start te zien in het schrijven van een boek. Het boek, dat al voor de helft is geschreven, gaat over de kunst om als mens ‘het gelukkig zijn’ te kunnen onderkennen. Het werd een gezellig gesprek. Na een tijdje gaf hij weer gas en verdween op weg naar ‘geluk’. Na 18 km kwamen we in de middle of nowhere een albergue tegen. Het plaatsje Sarria was nog in geen velden of wegen te bekennen. Yenthe wilde daar niet blijven, want vandaag moest er echt 20 km gelopen worden. Dus toch weer doorlopen en uiteindelijk na 24,5 km kwamen we in Sarria. Daar intrek genomen in albergue A Pedra. Eenvoudig en schoon; een kamer met twee stapelbedden waarvan er één al bezet bleek te zijn door een Engelse. Geweldig vond zij het toen zij hoorde dat Yenthe mijn kleindochter is en dat wij samen deze tocht lopen. Overigens vond de leraar het ook bijzonder. Hij dacht dat ik de vader was van Yenthe. Hij schatte Yenthe kennelijk toch wel veeeeeeel ouder in dat zij in werkelijkheid is of schatte hij mij wat jonger in. Ik kon in ieder geval mijn geluk niet op. Na het douchen rond 17.15 uur naar een restaurant en daar wat gedronken en gegeten. Ook nu bleek dat de eetlust van Yenthe door de Camino behoorlijk toegenomen is. Een groot bord met patat en een hamburger waren in korte tijd verdwenen. Ook een deel van mijn patat en garnalen al ajillo, dat voor mij teveel was, verdween met de noorderzon. Terug in de albergue startte de strijd om de eeuwige roem. In een korte maar hevige strijd werd de achterstand die ik had opgelopen, omgebogen naar een welverdiende gelijke stand. Stand Yahtzee nu: 3:3. Yenthe vond het verlies wat pijnlijk en verstopte haar weelderige lokken en dus gezicht onder een hoed, zie foto. Tijdens de spannende strijd kort gesproken met een man uit Uruguay die vanaf Frankrijk met z’n mountainbike onderweg is naar Santiago. Yahtzee heet bij hun Generala. Vanmiddag waren wij er nog getuige van dat hij afscheid nam van circa zes andere mountainbikers. Hij vertelde dat hij deze onderweg had leren kennen en dat hij nu afscheid moest nemen van zijn maten. Hij had een geweldige tijd gehad! Het is nog vroeg maar de benen en de rest van het lijf zijn toch wel stijf, gedeukt, gebutst en wat al niet meer zij. Wordt een vroegertje vanavond, welterusten!